INTERVIEW: Project Ogen en Oren groot succes in Purmerend

Door Redactie op Dinsdag 12 september 2017 13:48   Gemeente   sandra, oren, daphneBron: Gemeente Purmerend


INTERVIEW: Project Ogen en Oren groot succes in Purmerend

PURMEREND - Ze lopen vrijwillig in groepjes door de wijken, inwoners van het project ‘Ogen en Oren’. Misschien heb je ze wel eens zien lopen in hun opvallende gele hesjes met Ogen en Oren erop gedrukt. Maar wat doen ze precies? En waarom? Vrijwilligers Sandra de Groot en Daphne Belder nodigden ons uit voor een wandeling.

“Hai, leuk dat je kon komen”, reageert Sandra enthousiast en met uitgestoken hand. Zij is één van de coördinatoren van het project Ogen en Oren en daarmee aanspreekpunt voor andere vrijwilligers. Ze begint gelijk te vertellen, terwijl ook Daphne aan komt wandelen.

Wat is Ogen en Oren precies?
Sandra: “Zie ons als een groep vrijwilligers waarbij je je, zonder allemaal verplichtingen, kunt aansluiten. Je herkent ons aan onze gele hesjes met de opdruk Ogen en Oren. We wandelen of fietsen door de wijk en helpen waar het kan om de wijk veilig en schoon te houden.”

Wat is het doel?
Sandra: “Er voor elkaar zijn. De samenleving zijn we zelf. Soms staat er een raam bij iemand open, waarvan je weet dat diegene er niet is. Of je ziet een sleutel bij iemand uit de voordeur hangen. Dan bellen we even aan. Of er staat een autoraam open. Dan gaan we op zoek naar de eigenaar van joh, je lampen branden nog”. Senioren die langer thuis wonen vergeten wel eens de deur dicht te doen. Een beetje op elkaar letten, dat is het vooral.

Wat als iemand niet thuis is?
Daphne: “Dan bellen we aan bij de buren en vragen om contactgegevens, doen ons kaartje in de bus of laten een telefoonnummer achter. We geven een huissleutel die uit een voordeur hangt natuurlijk nooit zonder toestemming af bij de buren.”

Wat doen jullie nog meer tijdens zo’n wandeling?
Sandra: “Allereerst is het hartstikke gezellig om met elkaar de straat op te gaan. We beginnen altijd met een bakkie koffie en gaan dan in groepjes uiteen. Je komt van alles tegen. We geven via de BuitenBeter App ook meldingen door aan de gemeente van een lantaarnpaal die stuk is, riskant losliggende stoeptegels of grote afgewaaide takken die gevaarlijk op de weg liggen.”

Hoeveel inwoners doen al mee?

Sandra: “Over alle wijken in Purmerend verspreid inmiddels 172 vrijwilligers. Goed hè?”

Zeker! Je doet dus ook veel contacten op?
Sandra: “Absoluut en dat is ook leuk. Het is al met al een enthousiaste club mensen met hetzelfde doel. Het is écht heel gezellig. Elke wijk heeft z’n eigen groep vrijwilligers, maar we zoeken elkaar ook op. Het is namelijk ook leuk om kennis te maken met vrijwilligers uit andere wijken. Binnenkort doen we bijvoorbeeld met een team mee aan de Koebotenrace. Gaaf toch?”

Terwijl we verder lopen valt op hoe vaak voorbijgangers een handje opsteken of vriendelijk groeten. Het is duidelijk dat de dames een bekende verschijning zijn in het straatbeeld.

Hoe zijn de reacties in de wijken?
Daphne: “Over het algemeen hartstikke positief. Veel mensen, vooral senioren, vinden het fijn als we door de wijk lopen en even een praatje maken. Geeft toch een gevoel van veiligheid dat we op elkaar letten.”

En jongeren?
Daphne: “Grappig dat je dat zegt, want die zien ons ook als ze gezellig met elkaar op een pleintje zitten. In het begin vonden ze ons maar raar, maar inmiddels vinden ze het ook wel interessant. We zeggen ook altijd tegen ze: ‘jullie zijn onze beste ogen en oren, want jullie zijn altijd buiten’”.

Plots houden de dames even stil. Door de wind zijn wat gft-bakken langs de weg omgewaaid en liggen nu midden op de rijbaan. “Die zetten we dan toch even recht of bij mensen in de voortuin”, glimlacht Daphne. “Kleine moeite.”

Het is toch een soort buurtpreventie, nietwaar?
Sandra: “Het is meer dan dat. Het gaat vooral om een gevoel van saamhorigheid. Maar natuurlijk vinden we veiligheid in onze wijk belangrijk. Daar zetten we ons ook voor in. Sommigen van ons waren zelf slachtoffer van een inbraak en willen voorkomen dat andere mensen deze nare ervaring ook meemaken. We geven ook tips. Die ladder in de achtertuin? Misschien even weghalen. Het is heel simpel: wat wij zien, dat ziet een inbreker ook.”

Zien mensen het niet als bemoeizucht?
Daphne: “Wanneer bel je ergens wel of niet aan? Dat is wel eens een lastige afweging, maar doorgaans krijgen we dankbare reacties. Ik maakte één keer mee dat ik ergens een voordeur wagenwijd zag openstaan en dat ik aanbelde. Misschien hadden ze het niet in de gaten? Toen kreeg ik wel de reactie ‘waar bemoei je je mee’, maar dat is echt maar één keer gebeurd.”

Vertel eens een leuke anekdote.
Sandra: “Haha, hebben we er zat van hoor! Vorig jaar liepen we op een avond door de wijk en Ed de Laater, één van onze vrijwilligers, deed z’n zaklamp aan. Precies op dát moment ging al het andere licht uit. Pikdonker. Grote stroomstoring in Noord-Holland. Dus wij gelijk van 'Ed, wat doe je nou!’ Onderweg kwamen we een bewoner tegen, die was zó bang, die durfde niet naar huis. Toen heeft Ed haar met z’n nog werkende zaklampje erbij thuis gebracht. Daar gaat hem om: elkaar helpen”.

Hoe is de samenwerking met gemeente en politie?
Sandra: “Heel positief. De burgemeester is trots op ons en dat geeft een goed gevoel. De contacten met wijkagenten en wijkmanagers van de gemeente zijn uitstekend. Je leert ook veel. Zo worden we wel uitgenodigd voor speciale avonden. Laatst nog van de politie waar een ex-inbreker aan het woord kwam en tips gaf over hoe inbraken te voorkomen. Die tips nemen wij ook weer mee de straat op.”

Is iedereen welkom?
Sandra: “Zeker en helemaal vrijblijvend. Bij aanmelding vindt wel een korte screening plaats. Nieuwsgierig? Je kunt altijd een keer met ons meelopen. Vind je het niks, prima. Vind je het leuk? Ook prima. We lopen op diverse tijden door de wijken, maar de tijden en dagen vullen deelnemers zelf in. De één heeft immers meer tijd dan de ander en dat is ook goed.”

Hoe meld ik me aan?
Sandra: “Dat kan eenvoudig via www.ogenenoren.com of via onze openbare facebookpagina. Zoek op Ogen en Oren en je vindt ons vanzelf.